Vincent van Gogh

De sterrennacht

De sterrennacht werd in 1889 geschilderd tijdens Van Goghs verblijf in de psychiatrische inrichting van Saint-Rémy-de-Provence. Vanuit zijn kamer keek hij uit over het landschap, maar hij combineerde deze werkelijkheid met zijn eigen verbeelding. De nachtelijke hemel wordt gevuld met draaiende sterren, golvende lichtkringen en een heldere maan. Een donkere cipres verbindt de aarde met de hemel en geeft het schilderij extra dramatiek. De penseelstreken lijken voortdurend in beweging en geven de lucht een bijna kosmische kracht. Hoewel het dorp grotendeels uit de fantasie van Van Gogh voortkomt, straalt het rust uit tegenover de onstuimige hemel. Het schilderij wordt vaak gezien als een uitdrukking van zijn innerlijke gevoelens en zijn zoektocht naar troost en betekenis. Door de combinatie van werkelijkheid en emotie groeide De sterrennacht uit tot een van de meest geliefde en invloedrijke schilderijen uit de kunstgeschiedenis.

Olieverf

Olieverf Van een klodder gekleurde pasta naar vijf eeuwen meesterwerken Olieverf is een van de belangrijkste materialen uit de geschiedenis van de schilderkunst. Pigment wordt gemengd met een drogende olie, meestal lijnolie. Daardoor ontstaat verf die langzaam droogt en kunstenaars veel mogelijkheden geeft om kleuren te mengen, lagen over elkaar aan te brengen en kleine details uit te werken. Juist die lange droogtijd werd een kracht. Schilders kunnen zachte overgangen maken, transparante glacislagen gebruiken of juist dikke klodders verf aanbrengen. Van de verfijnde schilderijen van Jan van Eyck en Rembrandt tot de krachtige penseelstreken van Vincent van Gogh: allemaal ontstonden ze met hetzelfde basisprincipe. Olieverf veranderde bovendien mee met de kunstenaar. Verf in tubes maakte buiten schilderen in de negentiende eeuw veel gemakkelijker. Open de deur naar olieverf: ontdek pigmenten, lijnolie, glaceren, impasto, paletmessen, schildersdoek en kunstenaars die met een paar kleuren een compleet nieuwe wereld konden schilderen.

Zonnebloemen

De serie Zonnebloemen behoort tot de beroemdste schilderijen uit de kunstgeschiedenis. Vincent van Gogh schilderde verschillende versies in Arles tussen 1888 en 1889. De bloemstillevens waren bedoeld om zijn Gele Huis te versieren, waar hij samen met Paul Gauguin wilde werken. Van Gogh gebruikte opvallende tinten geel en experimenteerde met dikke verflagen, waardoor de bloemen bijna tastbaar lijken. De verschillende stadia van bloei en verwelking geven het schilderij een diepere betekenis over leven, vergankelijkheid en hoop. De eenvoudige vaas en de rustige achtergrond zorgen ervoor dat alle aandacht naar de bloemen gaat. De krachtige penseelstreken geven het geheel veel energie. Door de combinatie van kleur, emotie en technische vernieuwing zijn de Zonnebloemen uitgegroeid tot een wereldwijd symbool van Van Goghs kunstenaarschap. Het werk wordt beschouwd als een hoogtepunt van het postimpressionisme en inspireert nog altijd kunstenaars over de hele wereld.

Over Zonnebloemen is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Slaapkamer te Arles

Met Slaapkamer te Arles gaf Vincent van Gogh een bijzonder persoonlijk inkijkje in zijn eigen leefomgeving. Hij schilderde het werk in 1888 nadat hij zijn Gele Huis in Arles had ingericht. De eenvoudige kamer bevat slechts enkele meubels, schilderijen en persoonlijke bezittingen. Opvallend zijn de heldere kleuren en de enigszins scheef lopende perspectieflijnen. Van Gogh schreef dat hij met dit schilderij vooral rust en eenvoud wilde uitstralen. De blauwe muren, het gele bed en de rode vloer versterken elkaar en zorgen voor een harmonieuze maar levendige indruk. Vanwege beschadigingen aan het oorspronkelijke doek schilderde hij later nog twee versies. Tegenwoordig wordt het werk beschouwd als een meesterlijke combinatie van kleurgebruik, persoonlijke symboliek en vernieuwende vormgeving. Het schilderij laat zien hoe Van Gogh met relatief eenvoudige middelen een sterke emotionele sfeer wist op te roepen en behoort tot zijn meest herkenbare werken.

Over Slaapkamer te Arles is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Irissen

Irissen ontstond in 1889 in de tuin van de inrichting in Saint-Rémy. Van Gogh schilderde de bloemen kort na zijn opname en vond in de natuur een bron van rust en inspiratie. Op het doek vormen de blauwe en paarse irissen een levendig patroon tegen de groene bladeren en de warme aarde. Eén witte iris valt direct op en geeft de compositie extra spanning. De sierlijke lijnen en de krachtige kleuren verraden de invloed van Japanse prenten, die Van Gogh bewonderde. Ondanks zijn moeilijke persoonlijke omstandigheden straalt het schilderij optimisme en vitaliteit uit. De losse penseelvoering brengt de bloemen tot leven en laat de natuur voortdurend bewegen. Irissen wordt gezien als een van de mooiste bloemenschilderijen van Van Gogh en toont hoe hij schoonheid wist te vinden in een eenvoudige tuin. Het werk behoort tegenwoordig tot de absolute hoogtepunten van zijn oeuvre.

Over Irissen is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Caféterras bij nacht

Caféterras bij nacht werd geschilderd in 1888 in Arles en laat een sfeervol plein zien onder een heldere sterrenhemel. Van Gogh koos bewust voor een nachtelijk tafereel zonder gebruik te maken van zwart. In plaats daarvan bouwde hij de scène op met diepe blauwtinten, warme gelen en subtiele paarse accenten. Het verlichte terras vormt een warm middelpunt, terwijl de straat langzaam verdwijnt in de koele avond. De sterren aan de hemel verbinden het schilderij met zijn latere fascinatie voor nachtlandschappen. Van Gogh schreef dat hij de nacht kleurrijker vond dan de dag. Dankzij de levendige penseelstreken en de sterke kleurcontrasten krijgt het werk een uitnodigende en bijna romantische sfeer. Het schilderij behoort tot zijn meest geliefde stadsgezichten en laat zien hoe hij licht gebruikte om emotie en sfeer over te brengen. Het is een belangrijk voorbeeld van zijn vernieuwende kleurgebruik.

Over Caféterras bij nacht is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Korenveld met kraaien

Korenveld met kraaien Korenveld met kraaien is een van de meest besproken schilderijen van Vincent van Gogh. Het werk ontstond in juli 1890 tijdens zijn verblijf in Auvers-sur-Oise. Een brede weg loopt het korenveld in en lijkt plotseling te eindigen, terwijl donkere kraaien boven het veld vliegen. De dreigende lucht en de krachtige penseelstreken geven het schilderij een sterke emotionele lading. Lange tijd werd gedacht dat dit Van Goghs laatste werk was, hoewel dat waarschijnlijk niet klopt. Toch wordt het vaak gezien als een symbool van zijn innerlijke strijd. De felle kleuren van het gele koren contrasteren sterk met de donkere lucht en versterken het dramatische effect. Het schilderij laat zien hoe Van Gogh gevoelens wist uit te drukken zonder letterlijk een verhaal te vertellen. Juist die open interpretatie maakt het tot een van zijn indrukwekkendste en meest besproken meesterwerken.

Over Korenveld met kraaien is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

De rode wijngaard

De rode wijngaard werd geschilderd in 1888 tijdens Van Goghs verblijf in Arles. Het doek toont arbeiders die druiven oogsten in een landschap dat wordt verlicht door de ondergaande zon. De warme rode, oranje en gele tinten geven het schilderij een uitzonderlijk rijke uitstraling. De weerspiegeling van het zonlicht in het water versterkt de kleurrijke compositie. Dit werk is bijzonder omdat het waarschijnlijk het enige schilderij is dat Van Gogh tijdens zijn leven daadwerkelijk verkocht. Hoewel de opbrengst bescheiden was, kreeg het werk later een grote historische betekenis. De combinatie van landschap, arbeid en expressief kleurgebruik laat duidelijk zien hoe Van Gogh de werkelijkheid naar zijn eigen gevoel vertaalde. Tegenwoordig wordt De rode wijngaard gewaardeerd als een belangrijk voorbeeld van zijn rijpe stijl en zijn vermogen om licht en kleur een emotionele betekenis te geven.

Over De rode wijngaard is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Amandelbloesem

Amandelbloesem schilderde Vincent van Gogh in 1890 als cadeau voor zijn pasgeboren neefje, Vincent Willem. De bloeiende takken steken scherp af tegen een heldere blauwe lucht en symboliseren nieuw leven, hoop en een nieuw begin. De compositie is duidelijk beïnvloed door Japanse prenten, waarin bloeiende takken vaak beeldvullend worden weergegeven. De lichte kleuren en de rustige opbouw maken het schilderij uitzonderlijk sereen. In tegenstelling tot veel van zijn expressieve werken overheerst hier juist een gevoel van stilte en harmonie. Van Gogh werkte zorgvuldig aan de verfijnde vormen van de bloesems en de grillige takken. Door de combinatie van eenvoud, symboliek en heldere kleuren groeide Amandelbloesem uit tot een van zijn meest geliefde schilderijen. Het werk straalt optimisme uit en vormt een prachtig tegenwicht voor de vaak dramatische beelden waarmee Van Gogh wordt geassocieerd.

Over Amandelbloesem is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Zelfportret met verbonden oor

Het Zelfportret met verbonden oor ontstond begin 1889, kort na het beroemde incident waarbij Vincent van Gogh een deel van zijn linkeroor verloor. Op het schilderij kijkt hij de toeschouwer ernstig aan, met een verband om zijn hoofd en een dikke winterjas aan. Op de achtergrond zijn een Japanse prent en een schildersezel zichtbaar, verwijzingen naar zijn inspiratie en zijn voortdurende werk als kunstenaar. Ondanks de moeilijke periode straalt het portret waardigheid en vastberadenheid uit. Van Gogh schilderde zichzelf regelmatig omdat hij geen geld had om modellen te betalen en omdat hij zichzelf voortdurend wilde verbeteren. De krachtige kleuren, de zichtbare penseelstreken en de intense blik maken dit tot een van zijn meest aangrijpende zelfportretten. Het schilderij biedt niet alleen een indruk van zijn uiterlijk, maar ook van zijn doorzettingsvermogen en zijn onverminderde toewijding aan de kunst.

Over Zelfportret met verbonden oor is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Portret van Dr. Gachet

Portret van Dr. Gachet werd in 1890 geschilderd tijdens Vincent van Goghs laatste maanden in Auvers-sur-Oise. Dr. Paul Gachet was de arts die Van Gogh begeleidde nadat hij de inrichting in Saint-Rémy had verlaten. Op het schilderij leunt de arts met zijn hoofd op zijn hand, een houding die melancholie en vermoeidheid uitstraalt. Op de tafel ligt een takje vingerhoedskruid, een plant die destijds als medicijn werd gebruikt. Van Gogh wist met eenvoudige middelen een diep psychologisch portret te maken waarin niet alleen het uiterlijk, maar ook het karakter van de geportretteerde zichtbaar wordt. De golvende penseelstreken en de levendige blauwe en groene kleuren geven het schilderij een bijzondere intensiteit. Het werk behoort tot de beroemdste portretten uit de kunstgeschiedenis en laat zien hoe Van Gogh gevoelens wist uit te drukken door kleur, compositie en penseelvoering.

Over Portret van Dr. Gachet is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Weg met cipressen en ster

Weg met cipressen en ster behoort tot de landschappen die Vincent van Gogh in 1890 schilderde in Saint-Rémy-de-Provence. Op het schilderij slingert een zandweg door een heuvelachtig landschap met hoge cipressen en een opvallende heldere ster aan de hemel. De cipres speelde voor Van Gogh een belangrijke symbolische rol en komt in veel van zijn late werken terug als verbinding tussen aarde en hemel. De lucht is opgebouwd uit golvende penseelstreken die beweging en energie suggereren. De heldere kleuren, vooral het diepe blauw en het levendige groen, geven het landschap een bijna droomachtige sfeer. Het werk laat zien hoe Van Gogh de natuur niet alleen waarnam, maar ook gebruikte om emoties en innerlijke beleving uit te drukken. Daardoor behoort dit schilderij tot de meest expressieve landschappen uit zijn laatste levensjaar.

Over Weg met cipressen en ster is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Boerinnen bij het aardappelen rooien

Boerinnen bij het aardappelen rooien ontstond tijdens Van Goghs periode in Nuenen, waar hij veel aandacht besteedde aan het leven van boeren en landarbeiders. Op het schilderij zijn vrouwen te zien die gebukt op het land aardappelen oogsten. Van Gogh bewonderde hun doorzettingsvermogen en wilde de waardigheid van zware lichamelijke arbeid laten zien. De donkere aardetinten en sobere kleuren sluiten aan bij zijn vroege stijl, waarin hij zich liet inspireren door de werkelijkheid van het plattelandsleven. De eenvoudige compositie en krachtige figuren benadrukken de verbondenheid tussen mens en natuur. Dit schilderij vormt een belangrijk onderdeel van zijn zoektocht naar een eerlijke weergave van het boerenbestaan en geldt als een voorstudie voor de ideeën die later uitmondden in De aardappeleters. Het werk toont Van Goghs sociale betrokkenheid en zijn bewondering voor gewone werkende mensen.

Over Boerinnen bij het aardappelen rooien is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Zelfportret als schilder

Zelfportret als schilder werd in 1887-1888 gemaakt in Parijs, een periode waarin Vincent van Gogh volop experimenteerde met kleur en techniek. Op het schilderij staat hij afgebeeld met schilderspalet, penselen en schildersezel, waarmee hij zichzelf nadrukkelijk presenteert als kunstenaar. Zijn blik is ernstig en geconcentreerd, alsof hij de toeschouwer rechtstreeks aankijkt. De achtergrond bestaat uit levendige penseelstreken die het portret extra dynamiek geven. In deze periode maakte Van Gogh tientallen zelfportretten om zijn schildertechniek te oefenen en nieuwe kleurcombinaties uit te proberen. Invloeden van het impressionisme en het pointillisme zijn duidelijk zichtbaar. Tegelijkertijd ontwikkelde hij steeds meer zijn eigen expressieve stijl. Het schilderij laat niet alleen zien hoe hij eruitzag, maar ook hoe hij zichzelf zag: als een gedreven kunstenaar die volledig opging in zijn werk.

Over Zelfportret als schilder is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Wortelen en boomstammen

Wortelen en boomstammen is een van de laatste schilderijen die Vincent van Gogh in 1890 maakte in Auvers-sur-Oise. Het werk toont een wirwar van boomwortels, stronken en aarde, zonder duidelijke horizon of perspectief. De krachtige penseelstreken en felle kleuren geven het schilderij een sterke energie. Lange tijd werd gedacht dat dit mogelijk Van Goghs allerlaatste schilderij was, al bestaat daar geen volledige zekerheid over. De grillige vormen en de bijna abstracte opbouw maken het bijzonder modern voor zijn tijd. In plaats van een herkenbaar landschap staat de structuur van de natuur centraal. Veel kunsthistorici zien hierin een uitdrukking van Van Goghs voortdurende zoektocht naar nieuwe manieren om de werkelijkheid weer te geven. Het schilderij vormt een indrukwekkend slotstuk binnen zijn late oeuvre en laat zien hoe vernieuwend zijn blik op de natuur was.

Over Wortelen en boomstammen is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Vaas met veertien zonnebloemen

Vaas met veertien zonnebloemen is een van de beroemdste versies uit Van Goghs zonnebloemenserie. Het schilderij ontstond in 1888 in Arles als decoratie voor de kamer van Paul Gauguin. De bloemen bevinden zich in verschillende stadia van bloei en verwelking, waardoor het werk verwijst naar de kringloop van leven en vergankelijkheid. Van Gogh gebruikte een opvallend beperkt kleurenpalet waarin vooral verschillende tinten geel de hoofdrol spelen. Door de dikke verflagen en krachtige penseelstreken krijgen de bloemen een bijna driedimensionale uitstraling. De eenvoudige achtergrond zorgt ervoor dat alle aandacht naar de zonnebloemen gaat. Dit schilderij is uitgegroeid tot een wereldwijd symbool van Van Goghs kunst en wordt bewonderd vanwege de combinatie van technische vernieuwing, kleurkracht en emotionele zeggingskracht.

Over Vaas met veertien zonnebloemen is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Café terras Arles

Café terras Arles, ook bekend als Caféterras bij nacht, werd in 1888 geschilderd op de Place du Forum in Arles. Van Gogh legde een warm verlicht café vast tegen een diepblauwe avondlucht vol sterren. Opvallend is dat hij vrijwel geen zwart gebruikte om de nacht weer te geven. In plaats daarvan combineerde hij heldere blauwtinten met warme gelen en oranjes. De straat loopt in perspectief weg naar de achtergrond en nodigt de kijker uit het schilderij binnen te stappen. Het spel van licht en schaduw geeft de scène een levendige en gastvrije sfeer. Van Gogh zag de nacht als een bron van kleur en inspiratie en wist dat gevoel overtuigend over te brengen. Het schilderij behoort tot zijn bekendste stadsgezichten en vormt een belangrijk hoogtepunt uit zijn Arles-periode.

Over Café terras Arles is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Landschap bij Saint-Rémy

Landschap bij Saint-Rémy is de naam die wordt gebruikt voor verschillende schilderijen die Vincent van Gogh maakte tijdens zijn verblijf in de inrichting van Saint-Rémy-de-Provence. Hij schilderde de omliggende heuvels, olijfgaarden, cipressen en korenvelden in alle seizoenen. De natuur bood hem rust en inspiratie in een moeilijke periode van zijn leven. De golvende lijnen, levendige kleuren en krachtige penseelvoering geven het landschap een voortdurende beweging. Van Gogh schilderde niet alleen wat hij zag, maar vooral hoe hij het landschap beleefde. Daardoor krijgen zelfs eenvoudige heuvels en bomen een emotionele uitstraling. Deze landschappen behoren tot de meest karakteristieke werken uit zijn late periode en laten zien hoe hij kleur en vorm gebruikte om gevoelens uit te drukken zonder de werkelijkheid volledig los te laten.

Over Landschap bij Saint-Rémy is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Boomgaard in bloei

Boomgaard in bloei behoort tot een reeks schilderijen die Van Gogh in het voorjaar van 1888 maakte in Arles. De bloeiende fruitbomen vormden voor hem een symbool van nieuw leven, hoop en vernieuwing. De lichte bloesems steken af tegen een heldere blauwe lucht, terwijl het frisse groen van het gras de lente benadrukt. De invloed van Japanse prenten is duidelijk zichtbaar in de eenvoudige compositie en de aandacht voor bloeiende takken. Van Gogh werkte snel om de korte bloeiperiode vast te leggen en gebruikte losse penseelstreken om het frisse karakter van het seizoen weer te geven. De schilderijen uit deze serie behoren tot de vrolijkste uit zijn oeuvre en tonen zijn fascinatie voor de natuur als bron van schoonheid en optimisme. Ze vormen een belangrijk keerpunt in zijn ontwikkeling naar een veel kleurrijkere schilderstijl.

Over Boomgaard in bloei is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

De maaier

De maaier werd in 1889 geschilderd vanuit het raam van Van Goghs kamer in de inrichting van Saint-Rémy. Op het schilderij maait een eenzame landarbeider het rijpe koren onder een stralende zon. Voor Van Gogh symboliseerde de maaier niet alleen de oogst, maar ook de onvermijdelijke kringloop van leven en dood. Toch straalt het werk geen somberheid uit. De heldergele korenvelden, het intense blauw van de lucht en de krachtige penseelstreken geven het schilderij juist veel energie. De kleine figuur van de maaier benadrukt de grootsheid van de natuur. Van Gogh schilderde dit onderwerp meerdere keren omdat hij zich sterk verbonden voelde met het ritme van de seizoenen. De maaier wordt gezien als een van zijn meest symbolische landschappen en laat zien hoe hij alledaagse taferelen wist te verbinden met universele thema's als vergankelijkheid, arbeid en hoop.

Over De maaier is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

National Gallery Londen

Een schatkamer vol Rembrandts meesterwerken De National Gallery in Londen bezit een belangrijke verzameling schilderijen van Rembrandt van Rijn. Tot de collectie behoren verschillende zelfportretten, Bijbelse voorstellingen en portretten die een goed beeld geven van zijn artistieke ontwikkeling. Het museum plaatst Rembrandts werk bovendien in de bredere context van de Europese schilderkunst, waardoor bezoekers zijn invloed kunnen vergelijken met die van tijdgenoten als Rubens, Vermeer en Velázquez. Dankzij uitgebreid wetenschappelijk onderzoek en hoogwaardige restauraties behoren de Rembrandts in Londen tot de best bestudeerde schilderijen ter wereld. Voor liefhebbers van de Nederlandse Gouden Eeuw is de National Gallery daarom een van de belangrijkste internationale bestemmingen.

Over National Gallery Londen is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Impasto

Dikke verf maakt van een plat schilderij bijna een tastbaar oppervlak Impasto is een schildertechniek waarbij verf relatief dik wordt aangebracht, zodat penseelstreken en soms zelfs afzonderlijke klodders verf zichtbaar blijven. Hierdoor ontstaat reliëf. Licht dat op het schilderij valt, wordt door deze oneffenheden op verschillende manieren gereflecteerd. Carel Fabritius leerde tijdens zijn verblijf in het atelier van Rembrandt hoe effectief zo'n levendige verfbehandeling kon zijn. Rembrandt gebruikte dikke verf bijvoorbeeld voor lichte delen van gezichten, kleding en glanzende voorwerpen. Fabritius nam dergelijke mogelijkheden over, maar ontwikkelde vervolgens een lichtere, meer persoonlijke schilderwijze. In Het puttertje is goed te zien hoe Fabritius met betrekkelijk vrije penseelstreken veren, licht en materiaal suggereert. Niet ieder veertje wordt afzonderlijk geschilderd. Verfstreken vormen samen de indruk van een vogel. Impasto kan daardoor meer doen dan structuur toevoegen. De techniek maakt de handeling van het schilderen zichtbaar. Wie een schilderij van dichtbij bekijkt, ontdekt verfstreken; op enige afstand veranderen dezelfde streken in licht, veren, huid of stof.

Over Impasto is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Complementaire kleuren

Complementaire kleuren Twee tegenpolen die elkaar juist sterker maken Complementaire kleuren zijn kleuren die tegenover elkaar staan in een kleurensysteem of kleurencirkel. Bekende combinaties zijn rood en groen, blauw en oranje, en geel en violet. Wanneer zulke kleuren naast elkaar worden geplaatst, kunnen ze elkaar opvallend versterken. Een oranje vlak lijkt bijvoorbeeld nog warmer naast blauw. Kunstenaars gebruiken dit kleurcontrast om aandacht, spanning, helderheid of ruimtelijke effecten te bereiken. In de negentiende eeuw werd wetenschappelijk onderzoek naar kleur belangrijk voor kunstenaars. Vooral de ideeën van Eugène Chevreul over gelijktijdig kleurcontrast kregen veel invloed. Impressionisten, neo-impressionisten en divisionisten onderzochten hoe kleuren op elkaar reageren. Georges Seurat en Paul Signac maakten daarvan een belangrijk onderdeel van hun schilderkunst. Complementaire kleuren bleven ook daarna belangrijk, bijvoorbeeld binnen het fauvisme en expressionisme. Kijk eens naar een schilderij met felle kleuren en zoek twee tegenpolen. Ga daarna verder naar Kleurtheorie, Divisionisme of Chevreul en ontdek waarom kleuren nooit helemaal op zichzelf staan.

Over Complementaire kleuren is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Het gele huis in Arles

Het gele huis in Arles Vincent droomde hier niet alleen van een atelier, maar van een gemeenschap van kunstenaars Het Gele Huis was de woning die Vincent van Gogh in 1888 in Arles huurde. Het stond aan de Place Lamartine en werd door hem geschilderd in het bekende werk Het gele huis. Voor Vincent was het gebouw veel meer dan alleen woonruimte. Hij wilde er een Atelier van het Zuiden vestigen: een plek waar kunstenaars gezamenlijk konden wonen, werken en ideeën uitwisselen. Vincent richtte kamers in en maakte onder andere zijn beroemde zonnebloemschilderijen als decoratie voor de komst van Paul Gauguin. Gauguin kwam inderdaad naar Arles en woonde enige tijd bij Vincent. Hun samenwerking verliep echter moeizaam en eindigde na enkele maanden tijdens een ernstige crisis in december 1888. Het huis zelf werd later beschadigd en bestaat niet meer. Toch is het een belangrijk symbool gebleven van Vincents verlangen naar samenwerking, vriendschap en een eigen kunstenaarsgemeenschap. Wil je verder? Onderzoek Arles en ga daarna naar Vincent van Gogh, Paul Gauguin, Atelier van het Zuiden, Het gele huis, De slaapkamer, Zonnebloemen, Place Lamartine, kunstenaarsgemeenschap, kunstenaarsatelier, kunstenaarsvriendschap, Zuid-Frankrijk, postimpressionisme en brieven van Van Gogh.

Over Het gele huis in Arles is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.