Emotionalisme

KUNSTSTROMINGEN | Emotionalisme

Het bespelen van emoties in de kunst
Soms zelfs een bewuste vorm van emotionele manipulatie 

Het emotionalisme is een stroming binnen de Barok die sterk gericht was op het oproepen en beïnvloeden van gevoelens bij de toeschouwer. Waar veel eerdere kunststromingen zich vooral richtten op schoonheid, harmonie of religieuze symboliek, probeerden kunstenaars binnen het emotionalisme een directe emotionele reactie uit te lokken. In sommige gevallen ging dit zelfs zo ver dat men kan spreken van een bewuste vorm van emotionele manipulatie.

Het doel was niet alleen dat de kijker een kunstwerk bewonderde, maar vooral dat hij iets voelde. Ontroering, medelijden, angst, bewondering, vreugde of religieuze vervoering moesten als het ware van het doek afspatten. De kunstenaar wilde de toeschouwer raken en meeslepen in het afgebeelde verhaal.

De oorsprong van het emotionalisme

De wortels van het emotionalisme liggen aan het einde van de Renaissance en het begin van de Barok. Tijdens de Renaissance stonden evenwicht, orde en ideale schoonheid centraal. Naarmate de zestiende eeuw vorderde, ontstond echter een groeiende behoefte aan meer dynamiek, beweging en emotionele kracht in de kunst.

Deze ontwikkeling werd versterkt door de religieuze en maatschappelijke veranderingen van die tijd. De Katholieke Kerk speelde daarbij een belangrijke rol. Tijdens de Contrareformatie wilde zij gelovigen opnieuw inspireren en overtuigen. Kunst werd daarbij ingezet als een krachtig communicatiemiddel. Religieuze voorstellingen moesten niet alleen informeren, maar vooral ontroeren en overtuigen.

Het emotionalisme sloot perfect aan bij deze doelstelling. Door emoties centraal te stellen konden kunstenaars hun publiek veel directer aanspreken.

Drama als artistiek middel

Een belangrijk kenmerk van het emotionalisme is het gebruik van drama. Kunstenaars vergrootten emoties vaak bewust uit om een zo sterk mogelijk effect te bereiken. Figuren werden afgebeeld op het hoogtepunt van een gebeurtenis: vlak voor een sterfgeval, tijdens een wonder, in een moment van wanhoop of juist in een toestand van extatische vreugde.

Gezichtsuitdrukkingen speelden hierbij een grote rol. Tranen, opengesperde ogen, smekende blikken en heftige gebaren maakten direct duidelijk welke emoties werden ervaren. Ook lichaamshoudingen werden zorgvuldig gekozen om spanning en gevoel zichtbaar te maken.

Daarnaast maakten kunstenaars veel gebruik van licht en schaduw. Door belangrijke figuren fel te belichten en andere delen van de voorstelling in duisternis te laten verdwijnen, werd de emotionele impact verder versterkt.

Emotionalisme binnen de Barok

Binnen de Barok werd emotionalisme een belangrijk onderdeel van de beeldtaal. Barokkunstenaars wilden hun publiek actief betrekken bij het kunstwerk. De kijker moest niet als een afstandelijke waarnemer naar een scène kijken, maar het gevoel krijgen er zelf deel van uit te maken.

Werken van kunstenaars zoals Caravaggio en Peter Paul Rubens laten duidelijk zien hoe krachtig emoties konden worden ingezet. Hun schilderijen bevatten vaak dramatische composities, krachtige bewegingen en intense menselijke gevoelens.

Niet alleen in de schilderkunst, maar ook in de beeldhouwkunst, architectuur en muziek speelde emotionalisme een belangrijke rol. Kunst werd steeds meer een middel om mensen te raken en te overtuigen.

Moeilijk af te bakenen

Zoals bij veel kunststromingen is het lastig om een exact begin- of eindpunt van het emotionalisme aan te wijzen. Kunsthistorische ontwikkelingen verlopen meestal geleidelijk en verschillende stijlen bestaan vaak naast elkaar.

Over het algemeen wordt aangenomen dat het emotionalisme ontstond aan het einde van de Renaissance en zijn grootste invloed had gedurende de eerste helft van de zeventiende eeuw. Rond 1680 begon de nadruk op extreme emotionele expressie langzaam af te nemen, hoewel de invloed ervan nog lange tijd zichtbaar bleef binnen de Barok.

De betekenis van het emotionalisme

Het emotionalisme laat zien dat kunst veel meer kan zijn dan een mooie afbeelding. Door emoties bewust in te zetten, probeerden kunstenaars hun publiek te overtuigen, te ontroeren en soms zelfs te sturen in hun denken. Deze benadering heeft een blijvende invloed gehad op de ontwikkeling van de kunst.

Ook vandaag de dag maken kunstenaars, filmmakers, fotografen en ontwerpers gebruik van technieken die hun oorsprong vinden in het emotionalisme. Het vermogen om gevoelens op te roepen blijft immers een van de krachtigste middelen waarover kunst beschikt.

Lichtcontrasten zijn kenmerkend voor het emotionalisme

Een manier om het gewenste effect te bereiken was bij het emotionalisme het gebruik van sterke lichtcontrasten. De kunstenaars waren vooral bezig met het uitlichten van bepaalde delen van een schilderij. En dat was dan ook het deel waarop men uit een oogpunt van dramatiek extra de nadruk wilde vestigen. Met een lichter deel in een donker schilderij wordt dat effect zeker bereikt. Het is alsof je dit deel van het schilderij als het ware in de schijnwerpers zet. Het was toen al bekend dat het menselijk oog onbewust naar de lichte gedeelten van de afbeelding wordt getrokken.

Het gebruik van  clair obscur

Een veel gebruikte techniek binnen het emotionalisme is dan ook clair obscur. Bij deze compositie-techniek wordt het centrale onderwerp in het licht gezet. Op hetzelfde moment wordt de achtergrond donker wordt gehouden. Het contrast dat zo ontstaat stuur het oog.

Het weglaten van een voorgrond

Ook probeerde men bij het emotionalisme de kijker meer bij het schilderij te betrekken door hier geen voorgrond in op te nemen, om zo schijnbaar de afstand tussen het schilderij en de toeschouwer te verkleinen.

Typerende kunstenaars in het emotionalisme

- Gianlorenzo Bernini;

- Orazio Gentileschi;

- El Greco;  

- Giovanni Francesco Guercino; 

- Jean Jouvenet; 

- Rembrandt Hermensz Van Rijn;

- Peter-Paul Rubens.

Andere onderliggende stromingen van de Barok.

- Allegorisme;

- Barok-classicisme;

- Piëtisme;

- Sektarisme;

- Gesturalisme;

- Carravaggisme;

- Absolutisme;

- Rococo;

- Academisme;

- Neo-classicisme.