Terug door de deur naar de vorige ruimte of de voordeur
Studeerkamer

Keith Haring

Kunstenaar
Welkom in mijn studeerkamer!

Keith Haring Twee generaties New Yorkse kunst ontmoetten elkaar tussen straatcultuur en beroemdheid Keith Haring was ruim twintig jaar jonger dan Andy Warhol, maar raakte in de jaren tachtig bevriend met hem. Haring behoorde tot een nieuwe generatie New Yorkse kunstenaars die inspiratie vond in straatcultuur, clubs, graffiti en populaire beeldtaal. De verbinding met Warhol lag voor de hand. Beiden gebruikten eenvoudige, onmiddellijk herkenbare beelden en waren geïnteresseerd in het doorbreken van de grens tussen hoge kunst en populaire cultuur. Haring bewonderde Warhol en maakte verschillende werken waarin hij naar hem verwees. Bekend is zijn voorstelling van Warhol als een soort figuur met camera. Warhol fotografeerde en portretteerde op zijn beurt mensen uit de jonge New Yorkse kunstscene. Ook Jean-Michel Basquiat bevond zich binnen dit netwerk. Daardoor ontstond een opmerkelijke verbinding tussen Warhol, Basquiat en Haring: drie kunstenaars van verschillende achtergronden en generaties die elkaar ontmoetten in dezelfde kunst-, club- en beroemdhedencultuur. Haring nam bovendien Warhols idee serieus dat kunst niet uitsluitend in musea thuishoorde. Posters, T-shirts, winkels en openbare ruimtes konden eveneens dragers van kunst worden.

Aan de muur

Een naam opent een andere studeerkamer. Bij een naam met ⓘ lees je hier extra informatie.

beïnvloed door

geboren in

lid van

maakte

stichten

tijdgenoot van

verbonden met

vertegenwoordigt

werkte in

werkte samen met

woonde in

Hedendaagse kunst

Kunststroming

Hedendaagse kunst Schilderen, schrijven, fotograferen en verzamelen kunnen allemaal onderdeel worden van hetzelfde kunstwerk Hedendaagse kunst is een brede verzamelnaam voor kunst uit onze eigen en recente tijd. Anders dan historische stromingen zoals impressionisme of kubisme heeft hedendaagse kunst geen enkele herkenbare stijl. Kunstenaars kunnen schilderen, fotograferen, filmen, teksten gebruiken, installaties bouwen of verschillende technieken combineren. Tom Phillips, die leefde van 1937 tot 2022, werkte gedurende een groot deel van de periode die we met hedendaagse kunst verbinden. Zijn veelzijdigheid is daarbij kenmerkend. Hij was schilder en tekenaar, maar hield zich ook bezig met fotografie, muziek, boekkunst en geschreven taal. Voor Phillips hoefden beeld en tekst geen afzonderlijke werelden te zijn. Woorden konden onderdeel worden van een afbeelding en bestaande boeken konden als grondstof voor nieuwe kunst dienen. Daarmee past hij bij een belangrijke ontwikkeling binnen de hedendaagse kunst: niet het gebruikte materiaal bepaalt of iets kunst is, maar vooral wat een kunstenaar ermee doet. Phillips laat bovendien zien hoe hedendaagse kunst voortdurend verbindingen kan leggen met oudere cultuur. Vernieuwing hoeft niet te betekenen dat het verleden wordt vergeten.

Over Hedendaagse kunst is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

New York

Plaats

Waar muren, metrostellen en leegstaande gebouwen een nieuwe generatie kunstenaars ruimte gaven New York werd in de jaren zeventig en tachtig een belangrijke broedplaats voor graffiti en streetart. De stad kampte met financiële problemen, verval en leegstand, terwijl jongeren in verschillende wijken hun namen en boodschappen zichtbaar begonnen te maken op muren en vooral metrostellen. Graffiti groeide uit tot een omvangrijke stedelijke beeldcultuur. Tegelijkertijd ontstond in Downtown Manhattan een experimentele kunstwereld rond clubs, muziek, performance en kleine galeries. De grens tussen straatcultuur en officiële kunstwereld werd daardoor poreuzer. Jean-Michel Basquiat kwam precies in deze omgeving op. Samen met Al Diaz plaatste hij onder de naam SAMO korte, raadselachtige teksten op gebouwen in Lower Manhattan. Later verhuisden woorden, kronen, figuren en graffiti-achtige tekens naar zijn tekeningen en schilderijen. New York bood Basquiat iets wat een traditionele kunstopleiding nauwelijks kon bieden: een omgeving waarin hiphop, punk, graffiti, beeldende kunst en nachtleven elkaar voortdurend ontmoetten. De stad was daarmee niet alleen zijn woonplaats. New York werd onderdeel van zijn beeldtaal en van zijn razendsnelle ontwikkeling van straat naar internationale kunstwereld.

Over New York is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

School of Visual Arts

Organisatie

School of Visual Arts In New York werd conceptuele kunst ook een onderwerp voor het klaslokaal De School of Visual Arts in New York behoort tot de bekende Amerikaanse opleidingen voor kunst en vormgeving. De school ontwikkelde zich in een stad waar vanaf de jaren zestig nieuwe kunstvormen als performance, minimal art en conceptuele kunst snel terrein wonnen. Adrian Piper was zelf nog zeer jong toen zij zich binnen deze experimentele New Yorkse kunstwereld begon te ontwikkelen. Naast haar eigen kunstenaarschap werd onderwijs een terugkerend onderdeel van haar loopbaan. Zij gaf gedurende haar carrière les aan verschillende Amerikaanse onderwijsinstellingen en combineerde haar artistieke praktijk met filosofisch onderzoek. De relatie met Adrian Piper: de School of Visual Arts behoort tot de onderwijs- en kunstcontext van haar vroege carrière in New York. Deze relatie maakt zichtbaar dat Pipers ontwikkeling niet los kan worden gezien van het netwerk van kunstopleidingen, galeries, kunstenaars en experimentele initiatieven waarin de Amerikaanse conceptuele kunst zich ontwikkelde.

Over School of Visual Arts is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Reading Pennsylvania

Plaats

Reading, Pennsylvania Een industriestad die een rol speelde in de ontwikkeling van de Amerikaanse moderne kunst Reading is een stad in de Amerikaanse staat Pennsylvania, ongeveer 80 kilometer ten noordwesten van Philadelphia. De stad groeide in de negentiende eeuw sterk door industrie en transport en werd vooral bekend door de Reading Railroad, die steenkool uit Pennsylvania naar grote stedelijke en industriële gebieden vervoerde. Voor de kunstgeschiedenis is Reading onder meer interessant als geboorteplaats van de Amerikaanse modernist Charles Demuth (1883–1935). Hoewel Demuth vooral wordt verbonden met het nabijgelegen Lancaster, maakt zijn geboorte in Reading de stad onderdeel van zijn biografische achtergrond. De industriële omgeving van Pennsylvania – met spoorwegen, fabrieken, machines en stedelijke architectuur – past bovendien binnen de bredere wereld waaruit het Amerikaanse Precisionisme in de eerste helft van de twintigste eeuw zijn onderwerpen haalde. Kunstenaars maakten van moderne industriële vormen heldere, geometrische composities. Reading is daarmee vooral bruikbaar als geografische schakel tussen industrie, spoorwegen en Amerikaans modernisme. Wil je verder? Onderzoek Pennsylvania en ga daarna naar Charles Demuth, Lancaster, Philadelphia, Reading Railroad, spoorwegen, industriële revolutie, Amerikaanse industrie, industrielandschap, Precisionisme, Amerikaans modernisme, Charles Sheeler, Ralston Crawford, Louis Lozowick, stedelijk landschap, machine-esthetiek en Amerikaanse kunst van de twintigste eeuw.

Over Reading Pennsylvania is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

New Yorkse metro

Plaats

New Yorkse metro De ondergrondse plek waar Keith Haring zijn beeldtaal aan miljoenen voorbijgangers liet zien De New Yorkse metro speelde een belangrijke rol in de ontwikkeling van Keith Haring. Begin jaren tachtig ontdekte Haring dat lege reclamepanelen in metrostations tijdelijk werden afgedekt met zwart papier. Hij zag daarin een ideaal tekenvlak. Met wit krijt tekende hij daarop snel zijn inmiddels bekende figuren: stralende baby's, blaffende honden, dansende mensen en kruipende figuren. De eenvoudige lijnen waren vanaf enige afstand direct herkenbaar. Tussen 1980 en 1985 maakte hij honderden van deze Subway Drawings. De metro werd zo voor Haring een enorme openbare tentoonstellingsruimte. Reizigers konden zijn kunst zien zonder een galerie of museum binnen te gaan. Tegelijkertijd werkte hij illegaal en werd hij verschillende keren door de politie aangehouden. De foto's van Tseng Kwong Chi werden belangrijk voor de documentatie van deze tijdelijke tekeningen, die anders grotendeels verdwenen zouden zijn. Wil je verder? Onderzoek Subway Drawings en ga daarna naar Keith Haring, Tseng Kwong Chi, krijttekening, zwart papier, openbare kunst, streetart, graffitikunst, New Yorkse metro, publieke ruimte, Radiant Baby, Barking Dog, lijntekening, tijdelijke kunst, kunst en publiek, New Yorkse downtown kunstscene, East Village kunstscene, Club 57 en Amerikaanse kunst van de jaren tachtig.

Over New Yorkse metro is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Club 57

Plaats

Een kleine New Yorkse club waar kunst, muziek en experiment voortdurend door elkaar liepen Club 57 was van 1978 tot 1983 een alternatieve club en ontmoetingsplaats in de kelder van een kerk aan 57 St. Mark’s Place in de East Village van New York. De locatie werd een belangrijk trefpunt voor jonge kunstenaars, performers, muzikanten en filmmakers uit de downtownscene. Tot de kunstenaars die er actief waren behoorden Keith Haring, Kenny Scharf en Tseng Kwong Chi. Haring organiseerde er tentoonstellingen en performances en was enige tijd verantwoordelijk voor het tentoonstellingsprogramma. De sfeer was informeel en experimenteel: kunst kon er samengaan met muziek, dans, kostuums, film, feesten en absurdistische optredens. Club 57 laat zien hoe belangrijk ontmoetingsplaatsen en kunstenaarsnetwerken kunnen zijn voor nieuwe kunst. Ideeën ontstonden niet alleen in ateliers of kunstacademies, maar ook tijdens feesten, gesprekken en gezamenlijke projecten. Hoewel Club 57 maar enkele jaren bestond, werd het later gezien als een karakteristieke broedplaats van de New Yorkse kunstcultuur rond 1980. Wil je verder? Onderzoek East Village kunstscene en ga daarna naar Keith Haring, Kenny Scharf, Tseng Kwong Chi, Ann Magnuson, John Sex, performancekunst, kunstenaarsnetwerk, alternatieve kunstruimte, undergroundkunst, New Yorkse downtown kunstscene, Mudd Club, punk, new wave, kunstenaarscollectief, experimentele film, nachtleven, graffiti en Amerikaanse kunst van de jaren tachtig.

Over Club 57 is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Crack is Wack

Kunstwerk

Crack is Wack Keith Haring gebruikte een enorme muurschildering om rechtstreeks tegen drugsgebruik te waarschuwen Crack is Wack is een grote muurschildering die Keith Haring in 1986 maakte in East Harlem in New York. Het werk ontstond tijdens de ernstige crackepidemie die de stad in de jaren tachtig trof. De directe aanleiding was persoonlijk. Haring zag hoe zijn studio-assistent Benny verslaafd raakte aan crack en wilde reageren op het snel groeiende probleem. Zonder officiële toestemming beschilderde hij een muur bij een handbalveld langs de Harlem River Drive met zijn kenmerkende figuren en de duidelijke boodschap “Crack is Wack.” Haring werd aanvankelijk wegens vandalisme gearresteerd. Door de publieke aandacht bleef een zware straf echter uit. De oorspronkelijke schildering werd overschilderd, waarna Haring toestemming kreeg om de muur opnieuw te beschilderen. Crack is Wack is een duidelijk voorbeeld van Harings overtuiging dat kunst niet alleen in galeries thuishoorde. Openbare kunst kon ook rechtstreeks reageren op maatschappelijke problemen en een groot publiek bereiken. Wil je verder? Onderzoek Keith Haring en ga daarna naar openbare kunst, streetart, mural, East Harlem, Harlem River Drive, crackepidemie, sociale kunst, activistische kunst, politieke kunst, protestkunst, graffitikunst, publieke ruimte, maatschappijkritiek, New York, aidsactivisme, Pop Shop en Amerikaanse kunst van de jaren tachtig.

Over Crack is Wack is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Berlijnse Muur

Begrip

Berlijnse Muur Een politieke grens die ook uitgroeide tot een enorm openbaar tekenvlak De Berlijnse Muur scheidde van 1961 tot 1989 West-Berlijn van Oost-Berlijn en de omliggende DDR. Wat begon als een streng bewaakte politieke grens kreeg aan de West-Berlijnse kant geleidelijk ook betekenis als plek voor graffiti, protest en openbare kunst. Voor KunstCore is de muur onder meer belangrijk door Keith Haring. In 1986 maakte Haring op uitnodiging van het Checkpoint Charlie Museum een ongeveer 300 meter lange schildering op de westzijde van de muur. Op een gele ondergrond schilderde hij een doorlopende keten van rode en zwarte menselijke figuren. De kleuren verwezen naar de Duitse vlag, terwijl de in elkaar grijpende figuren volgens Harings beeldtaal vooral verbondenheid en menselijke eenheid uitdrukten. Het werk was tijdelijk en werd later gedeeltelijk overschilderd. Na de val van de muur in november 1989 ontstond een nieuwe kunsthistorische fase. Vooral de East Side Gallery werd een internationaal bekend voorbeeld van kunst op overgebleven delen van de muur. Wil je verder? Onderzoek Keith Haring en ga daarna naar East Side Gallery, Checkpoint Charlie, openbare kunst, streetart, graffitikunst, politieke kunst, protestkunst, mural, tijdelijke kunst, Duitse hereniging, Koude Oorlog, Berlijn, publieke ruimte, activistische kunst, maatschappijkritiek en kunst in de jaren tachtig.

Over Berlijnse Muur is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Documenta 7

Tentoonstelling of evenement

documenta 7 Een internationale kunsttentoonstelling waarin schilderkunst opnieuw opvallend aanwezig was documenta 7 was de zevende editie van documenta en vond in 1982 plaats in Kassel. De tentoonstelling stond onder artistieke leiding van de Nederlandse curator Rudi Fuchs en bracht werk van meer dan honderd internationale kunstenaars bijeen. Fuchs koos niet voor één allesverklarend thema. Hij wilde kunstwerken vooral met elkaar laten communiceren door hun plaatsing in de tentoonstellingsruimten. Opvallend was de sterke aanwezigheid van schilderkunst. Na jaren waarin conceptuele kunst, performance en andere nieuwe kunstvormen veel aandacht hadden gekregen, was begin jaren tachtig opnieuw belangstelling ontstaan voor expressieve en figuratieve schilderkunst. Er waren kunstenaars te zien uit verschillende generaties en richtingen. Ook Keith Haring nam deel. Voor Haring betekende documenta 7 belangrijke internationale erkenning op een moment dat zijn loopbaan snel groeide. documenta 7 laat daarmee goed zien hoe uiteenlopende ontwikkelingen rond neo-expressionisme, nieuwe schilderkunst, conceptuele kunst en jonge kunstenaars uit de jaren tachtig naast elkaar konden bestaan. Wil je verder? Onderzoek Rudi Fuchs en ga daarna naar documenta, Kassel, Keith Haring, neo-expressionisme, Neue Wilde, nieuwe schilderkunst, figuratieve schilderkunst, conceptuele kunst, Joseph Beuys, Georg Baselitz, Anselm Kiefer, Francesco Clemente, Sandro Chia, internationale kunsttentoonstelling, curatorschap en kunst van de jaren tachtig.

Over Documenta 7 is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Op mijn tafel

Kunst die je tegenkwam onderweg

Definitie
Kunst die je tegenkwam onderweg Een van de interessantste aspecten van Keith Haring is dat zijn beroemde beeldtaal voor een belangrijk deel niet in een atelier of kunstacademie ontstond, maar in de metro van New York. Rond 1980 ontdekte Haring dat lege reclameplaatsen in metrostations werden afgedekt met matzwart papier. Voor hem waren het perfecte tijdelijke tekenvlakken. Hij kocht wit krijt en begon erop te tekenen. Dat materiaal was goedkoop, snel en vormde een sterk contrast met het zwarte papier. De omstandigh…

Kunst die je tegenkwam onderweg

Kunst die je tegenkwam onderweg

Een van de interessantste aspecten van Keith Haring is dat zijn beroemde beeldtaal voor een belangrijk deel niet in een atelier of kunstacademie ontstond, maar in de metro van New York.

Rond 1980 ontdekte Haring dat lege reclameplaatsen in metrostations werden afgedekt met matzwart papier. Voor hem waren het perfecte tijdelijke tekenvlakken. Hij kocht wit krijt en begon erop te tekenen. Dat materiaal was goedkoop, snel en vormde een sterk contrast met het zwarte papier.

De omstandigheden bepaalden mede zijn stijl. Een tekening moest snel gemaakt kunnen worden. Er was weinig gelegenheid voor correcties en Haring werkte regelmatig terwijl reizigers toekeken. Daardoor ontstond een beeldtaal van krachtige lijnen, eenvoudige figuren en onmiddellijk herkenbare tekens.

Tussen 1980 en 1985 maakte hij honderden van deze tekeningen. Op bijzonder productieve dagen konden het er tientallen zijn. Haring noemde de metro zijn laboratorium: hier kon hij beelden uitproberen en onmiddellijk ervaren hoe onbekende voorbijgangers erop reageerden.

Daarmee draaide Haring het normale kunstmodel eigenlijk om. Mensen hoefden niet naar de kunst toe; de kunst kwam tijdens hun dagelijkse reis vanzelf naar hen toe.

Dat principe bleef zijn hele carrière belangrijk. De Pop Shop, openbare muurschilderingen, affiches, kleding en maatschappelijke campagnes zijn allemaal varianten op hetzelfde idee: een kunstwerk hoeft niet exclusief of moeilijk bereikbaar te zijn om betekenis te hebben.

kunst voor iedereen

Beschrijving
Keith Haring kunst voor iedereen Keith Haring (1958–1990) behoort tot de kunstenaars die met een ogenschijnlijk eenvoudige beeldtaal een onmiddellijk herkenbare plaats in de kunstgeschiedenis veroverden. Zijn dansende figuren, blaffende honden, kruipende baby's, vliegende schotels en stralende lijnen lijken eenvoudig, maar achter deze vrolijke vormen bevindt zich vaak een wereld van maatschappelijke kritiek. Haring maakte kunst over liefde, seksualiteit, macht, geweld, racisme, drugs en aids. Haring werd geboren in…

kunst voor iedereen

Keith Haring
kunst voor iedereen

Keith Haring (1958–1990) behoort tot de kunstenaars die met een ogenschijnlijk eenvoudige beeldtaal een onmiddellijk herkenbare plaats in de kunstgeschiedenis veroverden. Zijn dansende figuren, blaffende honden, kruipende baby's, vliegende schotels en stralende lijnen lijken eenvoudig, maar achter deze vrolijke vormen bevindt zich vaak een wereld van maatschappelijke kritiek. Haring maakte kunst over liefde, seksualiteit, macht, geweld, racisme, drugs en aids.

Haring werd geboren in Reading, Pennsylvania, en groeide op in Kutztown. Zijn vader tekende cartoons en leerde hem al jong tekenen. Stripverhalen, Walt Disney en Dr. Seuss vormden zijn eerste visuele voorbeelden. Na korte tijd aan de Ivy School of Professional Art in Pittsburgh verhuisde Haring in 1978 naar New York. Daar ging hij studeren aan de School of Visual Arts. Hij kwam terecht in een bruisende kunstwereld van kunstenaars, muzikanten, graffitiwriters en performers. Jean-Michel Basquiat en Kenny Scharf werden vrienden en collega's.

New York veranderde Harings ideeën over wat kunst kon zijn. Hij wilde niet uitsluitend schilderijen maken die in galeries terechtkwamen. Kunst moest mensen rechtstreeks kunnen bereiken. Rond 1980 ontdekte hij in metrostations lege reclamepanelen die met zwart papier waren afgedekt. Met wit krijt begon hij daarop te tekenen. Tussen 1980 en 1985 maakte hij honderden van deze subway drawings, soms tientallen op één dag. De metro werd zijn openbare atelier en laboratorium. Reizigers zagen de tekeningen ontstaan en gingen regelmatig met hem in gesprek.

Harings stijl is opgebouwd uit krachtige contourlijnen en sterk vereenvoudigde figuren. Beweging wordt aangegeven met korte streepjes rond lichamen en voorwerpen. Perspectief en realistische modellering zijn nauwelijks nodig. Daardoor lijken zijn beelden bijna pictogrammen. Haring had zich verdiept in semiotiek, de werking van tekens en symbolen. Zijn beeldtaal moest snel herkenbaar zijn, maar niet noodzakelijk één vaste betekenis hebben.

Zijn inspiratiebronnen waren verrassend breed. Haring bestudeerde onder anderen Jean Dubuffet, Pierre Alechinsky, Pablo Picasso, Henri Matisse, Fernand Léger, Jackson Pollock en Stuart Davis. Andy Warhol was bijzonder belangrijk voor zijn ideeën over kunst, bekendheid en massacommunicatie. Ook graffiti en de straatcultuur van New York hadden grote invloed.

In 1986 opende Haring in Soho de Pop Shop. Daar verkocht hij betaalbare T-shirts, posters, buttons, speelgoed en andere voorwerpen met zijn afbeeldingen. Critici vonden dat hij kunst en commercie te veel vermengde. Voor Haring was juist het tegenovergestelde het geval: de winkel was een manier om zijn kunst toegankelijk te maken voor mensen die geen schilderij konden kopen.

Zijn kunst werd tegelijkertijd steeds politieker. In Crack is Wack waarschuwde hij voor de crackepidemie in New York. Andere werken richtten zich tegen apartheid en racisme of behandelden seksualiteit, veilig vrijen en aids. Nadat bij hem aids was vastgesteld, gebruikte hij zijn bekendheid nadrukkelijk voor bewustwording rond de ziekte.

Keith Haring overleed op 16 februari 1990, slechts 31 jaar oud. Zijn loopbaan had nauwelijks meer dan een decennium geduurd, maar zijn beeldtaal was toen al wereldwijd herkenbaar. Zijn belangrijkste erfenis is misschien niet één afzonderlijk kunstwerk, maar het idee dat hedendaagse kunst tegelijkertijd eenvoudig, maatschappelijk betrokken, populair én serieus kan zijn.