Neo-pop

Neo-pop Popart keert terug in een wereld van merken, media en consumptie Neo-pop is een verzamelnaam voor kunst die vanaf de jaren tachtig voortbouwt op ideeën en beeldtaal van de popart uit de jaren vijftig en zestig. Alledaagse producten, reclame, strips, beroemdheden, speelgoed en populaire cultuur worden opnieuw materiaal voor beeldende kunst. Neo-popkunstenaars namen elementen over van kunstenaars als Andy Warhol en Roy Lichtenstein, maar pasten die toe op een veranderde consumptiemaatschappij. Gladde oppervlakken, felle kleuren, herkenbare voorwerpen en commerciële beeldtaal kunnen daarbij samengaan met humor, overdrijving en kritiek. Bekende kunstenaars die met neo-pop in verband worden gebracht zijn Jeff Koons, Keith Haring en Takashi Murakami. De grenzen zijn echter niet scherp: neo-pop is eerder een brede tendens dan een strak georganiseerde kunststroming. Opvallend is ook de wisselwerking tussen kunst en commercie. Sommige neo-popkunstenaars gebruiken juist de beeldtaal en productiemethoden van de commerciële wereld als onderdeel van hun kunstenaarschap.