Terug door de deur naar de vorige ruimte of de voordeur
Studeerkamer

Salon des Indépendants

Organisatie
Welkom in mijn studeerkamer!

Salon des Indépendants De tentoonstelling waar niemand je kunst kon weigeren Het Salon des Indépendants werd in 1884 in Parijs opgericht als alternatief voor de officiële, streng gejureerde kunstsalons. Het uitgangspunt was revolutionair eenvoudig: geen jury en geen kunstprijzen. Kunstenaars konden daardoor werk tonen zonder eerst toestemming van een academische commissie te krijgen. De jaarlijkse tentoonstellingen werden belangrijke podia voor nieuwe kunst. Kunstenaars als Georges Seurat, Paul Signac, Henri Matisse, Henri Rousseau en later verschillende kubisten presenteerden er hun werk. Vooral voor kunstenaars die buiten de gevestigde smaak vielen, bood het Salon nieuwe mogelijkheden. Het Salon des Indépendants speelde daardoor een rol bij de verspreiding van onder meer Neo-impressionisme, Fauvisme en Kubisme. Wat aanvankelijk vreemd, amateuristisch of zelfs schokkend werd gevonden, kon er rechtstreeks met het publiek worden geconfronteerd. De beroemde leus van de organisatie vat het ideaal prachtig samen: “Sans jury ni récompense” – zonder jury en zonder beloning. Loop vanuit deze Salon verder en ontdek welke vernieuwers hier hun kans grepen.

Aan de muur

Een naam opent een andere studeerkamer. Bij een naam met ⓘ lees je hier extra informatie.

is verbonden met

Op mijn tafel

Van opstandige kunstenaars tot broedplaats van de moderne kunst

Beschrijving
Salon des Indépendants Van opstandige kunstenaars tot broedplaats van de moderne kunst Het Salon des Indépendants ontstond in 1884 in Parijs, nadat kunstenaars die buiten de officiële Salon vielen een eigen tentoonstellingsmogelijkheid zochten. Onder de oprichters bevonden zich Georges Seurat en Paul Signac. Het uitgangspunt werd beroemd: geen jury en geen prijzen. Al snel werd het Salon belangrijk voor het Neo-impressionisme. Seurat toonde er in 1886 zijn monumentale Un dimanche après-midi à l'Île de la Grande Jat…

Van opstandige kunstenaars tot broedplaats van de moderne kunst

Salon des Indépendants
Van opstandige kunstenaars tot broedplaats van de moderne kunst

Het Salon des Indépendants ontstond in 1884 in Parijs, nadat kunstenaars die buiten de officiële Salon vielen een eigen tentoonstellingsmogelijkheid zochten. Onder de oprichters bevonden zich Georges Seurat en Paul Signac. Het uitgangspunt werd beroemd: geen jury en geen prijzen.

Al snel werd het Salon belangrijk voor het Neo-impressionisme. Seurat toonde er in 1886 zijn monumentale Un dimanche après-midi à l'Île de la Grande Jatte.

Rond 1900 bood het Salon ruimte aan een volgende generatie. Henri Rousseau exposeerde er jarenlang en in 1905 presenteerden Henri Matisse en andere vernieuwers er werk in de periode waarin het Fauvisme doorbrak.

Daarna kwam het Kubisme. Vooral de tentoonstelling van 1911, met kunstenaars als Albert Gleizes, Jean Metzinger, Robert Delaunay en Henri Le Fauconnier, maakte het nieuwe Kubisme bij een groot publiek bekend.

Zo werd een protest tegen uitsluiting uiteindelijk een motor van kunstvernieuwing.

Volg vanuit deze Salon Seurat, Rousseau, Matisse of de kubisten en zie de moderne kunst bijna stap voor stap ontstaan.

Van geweigerde kunstenaars tot lanceerplatform van de avant-garde

Beschrijving
Salon des Indépendants Van geweigerde kunstenaars tot lanceerplatform van de avant-garde Het Salon des Indépendants ontstond in 1884 in Parijs uit verzet tegen de officiële Salon, waar een jury bepaalde wie mocht exposeren. Het nieuwe uitgangspunt was eenvoudig: geen jury en geen prijzen. 1884 – De breuk met de officiële Salon Georges Seurats Une baignade à Asnières was door de officiële Salon geweigerd en werd getoond op de eerste tentoonstelling van de onafhankelijke kunstenaars. Daar ontmoetten Seurat en Paul Si…

Van geweigerde kunstenaars tot lanceerplatform van de avant-garde

Salon des Indépendants
Van geweigerde kunstenaars tot lanceerplatform van de avant-garde

Het Salon des Indépendants ontstond in 1884 in Parijs uit verzet tegen de officiële Salon, waar een jury bepaalde wie mocht exposeren. Het nieuwe uitgangspunt was eenvoudig: geen jury en geen prijzen.

1884 – De breuk met de officiële Salon
Georges Seurats Une baignade à Asnières was door de officiële Salon geweigerd en werd getoond op de eerste tentoonstelling van de onafhankelijke kunstenaars. Daar ontmoetten Seurat en Paul Signac elkaar.

1886–1890 – Neo-impressionisme krijgt vorm
Seurat en Signac ontwikkelden hun schilderkunst van kleine, naast elkaar geplaatste kleurtoetsen. Het Salon werd een belangrijk podium voor deze nieuwe richting, die criticus Félix Fénéon Neo-impressionisme zou noemen.

Jaren 1890 – Ruimte voor buitenstaanders
Ook kunstenaars zonder academische opleiding konden blijven exposeren. Henri Rousseau werd zo een van de opvallende vaste deelnemers. Het ontbreken van een jury betekende dat een kunstenaar niet eerst erkenning hoefde te krijgen om zichtbaar te worden.

Rond 1900 – Een nieuwe generatie neemt het over
De eerste Neo-impressionisten waren inmiddels gevestigde namen. Jongere kunstenaars experimenteerden steeds vrijer met kleur en vorm. Het Salon bleef daardoor niet gekoppeld aan één stroming, maar werd een plek waar telkens nieuwe richtingen opdoken.

1905–1907 – De kleur wordt vrijer
In dezelfde Parijse tentoonstellingswereld waarin het Fauvisme doorbrak, presenteerden kunstenaars als Henri Matisse hun nieuwe werk. Felle, onnatuurlijke kleuren maakten duidelijk dat schilderkunst niet langer de zichtbare werkelijkheid hoefde na te bootsen.

1910 – Het Kubisme verschijnt
Een nieuwe groep kunstenaars begon vormen steeds sterker te vereenvoudigen en vanuit verschillende gezichtspunten op te bouwen. Het Kubisme verplaatste zich daarmee van de ateliers en particuliere galeries naar de grote publieke tentoonstellingen.

1911 – De grote kubistische confrontatie
Het beslissende moment kwam in zaal 41. Albert Gleizes, Jean Metzinger, Robert Delaunay, Henri Le Fauconnier en Fernand Léger exposeerden er gezamenlijk. Picasso en Braque, de pioniers van het Kubisme, deden niet mee. De presentatie veroorzaakte een publieke en kritische rel en maakte het Kubisme in één klap bekend bij een veel groter publiek.

1912 – De avant-garde vertakt zich
De kubisten gingen verder experimenteren. Rond kunstenaars als Delaunay, Léger, Gleizes, Metzinger, Picabia en de gebroeders Duchamp ontstonden nieuwe groepen en tentoonstellingen, waaronder de Section d'Or. De vernieuwing die op het Salon zichtbaar was geworden, verspreidde zich nu snel verder.

Zo kun je de geschiedenis van het Salon bijna lezen als een estafette:

1884 Onafhankelijkheid → 1886 Neo-impressionisme → jaren 1890 Rousseau → rond 1905 Fauvisme → 1910 Kubisme → 1911 publieke doorbraak van het Kubisme → 1912 verdere avant-garde

Kies een jaartal en volg de kunstenaars die daar verschijnen: zo zie je hoe de moderne kunst niet in één keer ontstond, maar generatie na generatie terrein veroverde.