Belgisch expressionisme

Belgisch expressionisme Donkere aarde en krachtige figuren geven België een eigen expressionisme Belgisch expressionisme ontwikkelde zich vooral na de Eerste Wereldoorlog en kreeg een belangrijk centrum rond het Vlaamse dorp Sint-Martens-Latem. Kunstenaars als Constant Permeke, Gustave De Smet en Frits Van den Berghe zochten naar een krachtige beeldtaal waarin emotie belangrijker was dan een natuurgetrouwe weergave. Boeren, vissers, dorpen en landschappen werden vereenvoudigd tot stevige vormen en kregen vaak donkere, aardse kleuren. Vooral bij Permeke kunnen menselijke figuren bijna monumentaal worden. Het Belgische expressionisme verschilt daarmee van bijvoorbeeld het Duitse expressionisme, hoewel er duidelijke internationale invloeden bestonden. Niet het hectische moderne stadsleven, maar juist de verbondenheid tussen mens, arbeid en landschap werd een belangrijk onderwerp. Tegelijkertijd ontwikkelden individuele kunstenaars zeer verschillende stijlen. Het Belgisch expressionisme was dan ook geen beweging met één vast programma. Het begrip verwijst vooral naar een generatie kunstenaars die na oorlog en maatschappelijke verandering de zichtbare werkelijkheid krachtig vervormde om een diepere menselijke ervaring uit te drukken.